Ko Chang (Laatste dagen)

De laatste dag in Chiang Rai werden we wakker met regen en Marion met oorpijn. Aangezien het hoosde en het er ook niet naar uitzag dat het binnen een uur zou stoppen, zijn we na het ontbijt in onze luxe villa gaan relaxen. Zelfs Xavier hield het twee uur vol om niks te doen, maar daarna is hij toch maar in zijn eentje een minitrekking gaan doen rondom het resort. ’s Avonds hebben we de eigenaresse nog gesproken. Eerder hadden we al foto’s van haar gezien samen met haar Engelse buldoghonden. Zij liet ons nog zien waar de mensen aan het mediteren waren en hebben nog wat gekletst over haar en onze buldog. Ons gesprek met haar had nogal wat losgemaakt bij het personeel van het resort (die ons gade hadden geslagen), want daarna werden we helemaal in de watten gelegd. Mevrouw Chaisai heeft haar hele fortuintje zelf bij elkaar gesprokkeld door het wereldwijd ontwerpen van interieurs. Zij is dus de Jan des Bouvries van Thailand, zeg maar. Ze kent Nederland goed, ze was ook al in Den Haag en Wassenaar geweest. She thinks it’s very beautiful over there!

De volgende dag werden we nog een keer getrakteerd op een heerlijk ontbijt op een van de mooiste plekken waar je kunt ontbijten en werden we vervolgens opgehaald in, jawel; dezelfde Fortuner. Na 50 minuten kwamen we aan op het vliegveld van Chiang Rai en na een snelle vlucht van nog geen uur stonden we weer met onze beentjes in Bangkok. En wie kwam ons daar halen? Vek, onze privé chauffeur van aflevering 2, de rit naar Kanchanaburi. Eenmaal aangekomen in ons vertrouwde hotel, heeft Marion aan de receptie verzocht een dokter te laten komen, ze had nog steeds last van haar oren. Na een twintigtal minuutjes werd er op de deur geklopt. Een oud tenger Thais mannetje in driedelig pak schudt onze hand. Hij doet zijn koffertje open, onderzoekt Marion in 5 minuutjes en komt tot de conclusie dat zij aan beide kanten een ’earinfection’ heeft. Vervolgens gaat de medicijnkist open, overhandigt een voor een 4 zakjes met medicijnen en schrijft een nota met de woorden: ” You can get back from insurance”. Of we even € 110 Euro willen aftikken. Die bedragen zijn we niet meer gewend he doktor! Nadat Marion haar benodigde medicatie heeft ingenomen, gaan we (Marion helemaal suf) nog 1 keer Bangkok in.

Siam Square, zeiden we tegen de taxichauffeur die een diepe zucht slaakt, omdat Siam Square een van de drukste delen van Bangkok is. In de Trotter hadden we gelezen dat het een leuk winkelcentrum is. Het bleek een mega shoppingcenter te zijn met meer dan 8 verdiepingen! We hebben daar dus, zoals je kunt begrijpen met die lage prijzen, als een kip zonder kop rond gerend.

De volgende ochtend werden we om 06:00 uur opgehaald en rijden we richting het zuiden. Onderweg zijn we bij Oasis World gestopt om te zwemmen met dolfijnen. Je moet je dit dolfinarium niet vergelijken met een dolfinarium zoals wij gewend zijn in Nederland, maar ze doen hun best en de dolfijnen en hun trainers ook tijdens de show. Na de show konden wij met de dolfijnen zwemmen en dat was een aparte ervaring. Zo’n visje zouden wij wel in onze vijver willen ;-)

Na het zwemmen met dolfijnen reden we verder richting Trat waar we de veerboot moesten nemen naar Koh Chang. Bij de veerboot aangekomen, konden we Koh Chang al zien liggen.

De overtocht duurde ongeveer 10 minuten en na een rit van een half uur kwamen we aan op onze bestemming: weer een waar paradijs, maar nu pal aan zee. We hebben eergister een scooter gehuurd voor 3 dagen en het eiland helemaal verkend. De laatste dagen van onze vakantie gaan we nog genieten van het mooie Koh Chang.

Tot in Nederland!
Groetjes Marion & Xavier.

Chiang Rai

Het is nu dag 2 in Chiang Rai en we kijken even terug. Na de jungle trekking kwamen we weer terecht in het Karinthip Village Resort. Na een frisse duik in het zwembad (heerlijk na drie dagen ploeteren in de zierende hitte) maken we ons op voor de laatste nacht in Chiang Mai. We besluiten om een lekker Europees maal te gaan nuttigen, dus dat werd pizza. Daarna zijn we met de tuk tuk naar het leukste plekje 's avonds gegaan: de night bazaar, om nog wat laatste aankopen te doen. We vragen ons een paar keer af waar nu nog die kraampjes zijn met die gefrituurde insecten, maar het is nu regenseizoen, dus die beestjes zijn moeilijker te vinden/vangen, dus ook minder kraampjes; geen eigenlijk.

De volgende ochtend worden we opgehaald door een minibusje met chauffeur die ons naar Chiang Rai brengt en na een rit van vier uur komen we aan in Phu Chaisai Resort. 'Phu' betekent berg en Chaisai is de naam van de eigenaar.

Na onder de hefboom van het resort te zijn doorgereden, was het nog eens een slingerweggetje van ongeveer 5km en we stonden voor een ontvangstbalie halverwege de berg. In het begin leek het of er niemand was, maar ineens door er een vriendelijk meisje op die ons aanspreekt. Onze eerste vraag was hoe de poolvilla eruit zou zien, met het idee onze kamer te upgraden. Maar dat bleek overbodig. Omdat ze volgeboekt zaten door een groep van 40 boeddhisten die een ontslakkingskuur ondergaan. We werden direct naar een poolvilla gebracht, padje af en na 15 meter duikt er een prachtig uit bamboe opgetrokken huisje op. Nee, geen palen huis, maar een mega luxe kleine villa. Het voordeurtje 'kraakt' open en we zien direct de pool pal naast het terras. We lopen de villa binnen en onze kinnetjes vallen op de grond. Wat een Luxe !!!!!! (contrast drie dagen jungle). Tv, dvd, video, hemelbed, jacuzzi, fijne douche, aparte omkleedkamer, airco en, wellicht wat overbodig maar wel leuk, een ontslakkingskamertje waar Patty Brard jaloers op zou zijn!

Het meisje mompelt nog wat in het Engels over het restaurant en de laundry service, maar het gaat allemaal langs ons heen. Na onze spulletjes te hebben neergelegd, besluiten we om te gaan lunchen. We konden lopen, maar wilden wel eens zien wat er zou gebeuren als we zouden bellen naar de receptie. Ten eerste begon de man van het restaurant waarmee we werden doorverbonden wat te brabbelen over wat ze konden serveren aan de villa, maar we wilden naar het restaurant om te kijken wat op de kaart stond. Dat kon ook, hij brabbelde nog wat en de lijn werd verbroken. 5 Minuten later werd er op de deur geklopt. We lopen met een kereltje mee en waarempel er staat een joepert van een Toyota Fortuner (SUV) met een drie liter draaiende Koreaanse volbloedmotor aan boord. We mogen plaatsnemen in de auto. We voelen ons er in eerste instantie wat raar bijzitten en worden na een ritje van 2 minuten bij de receptie uit de auto gelaten. Daar stond weer iemand klaar die ons verwees naar onze inmiddels gedekte tafel. Weer vallen onze kinnetjes op de vloer; het tafeltje staat op een soort van terras met daarop een van bamboe gemaakte dakconstructie (ware kunst) met een UITZICHT!

We werden er stil van en dat was het er ook. Alleen het geluid van diverse insectjes en het rinkelende dienblad van de ober met daarop het frisse 'omgekeerde osmose' water. De kaart die we krijgen is wat karig, maar pure cuisine. Voor Thaise begrippen hoogstaand Europees; voor ons gewoon lekker Nederlands avondeten :-), maar leuk gepresenteerd.

Na het eten gaan we via de receptie terug naar onze kamer. "Ow, eerst nog even de trip boeken voor de dag erop"; het werd een rit van 1 ochtend naar de Longneck people en de Golden Triangle (Birma, Loas, Thailand). Na de boeking keken we over onze schouder en jawel, daar stond die weer; we werden naar boven gereden.

Na een super nachtrust staan we op en gaan we ontbijten en jawel hij stond er weer. Na het mega ontbijt konden we in de Fortuner stappen voor een priverit naar de geboekte bestemmingen. Aangekomen bij de Longneck Village werden we naar de ticketcounter geloodst. 500 Bath p.p. aftikken, het leek alsof het een minipretpark was. We lopen vervolgens door naar de dorpjes van de verschillende heuvelstammen (Akha, de Lahu, de Palung en de Longneck (Karen)).

Echter na drie dagen jungle trekking vers in het geheugen en in een dergelijke omgeving te hebben geleefd, is er voor ons niet veel bijzonders meer aan en prikken we er meteen doorheen: Wat een uitbuiting!! Donationboxes overal terwijl we zojuist een gemiddeld Thais maandloon bij de ticketcounter hebben afgedragen. We lopen door en bij het derde dorpje zien we ze dan: de wereldberoemde longnecks; erg apart. Vaak gezien op Discovery Channel, maar nu sta je er pal naast, bekende gezichten dus.

We kijken wat rond, maken wat shotjes, doen toch een kleine donatie ter compensatie voor de foto's die we hebben geschoten en gaan richting onze chauffeur.

Na een rit van 1 uur langs tal van politiepostjes (opiumgebied) komen we aan bij een gigantisch gouden boedhabeeld, schitterend!

Aan de overzijde van de brede rivier zien we Myanmar (Birma) en Laos liggen.

Langzaam rijden we terug naar ons kuuroord.

Groetjes van Marion en Xavier (kuske voor Taar!)